Het einde van Lost zoog

SPOILER WAARSCHUWING! IK VERKLAP VAN ALLES IN DEZE BLOGPOST!

Ik was één van Lost's grootste fanboys. Ik verdedigde de motivaties van de schrijvers tot het bittere einde. De verhaallijnen begonnen bij elkaar te komen in het laatste seizoen. Eindelijk zou alles duidelijk worden, Damon en Carlton gingen hun meesterplan onthullen.

Wat we echter kregen was een hoop pseudo-spirituele onzin. Wat ontwijkende antwoorden in de trant van "het ging toch altijd om de personages?" En ik probeerde hier in te geloven. Als een goede volgeling papagaaide ik dat het een zeer voldoening gevend einde was. Maar, niets was minder waar.

Nu, maanden later, durf ik de waarheid te zeggen. Het einde van de serie was helemaal niet genoeg. Belangrijke verhaallijnen werden compleet genegeerd (Waarom konden vrouwen die zwanger worden op het eiland de geboorte niet overleven?), belangrijke mysteries werden met een simpele zin afgedaan (Oh, de fluisterende stemmen zijn zielen die op het eiland zijn blijven hangen) en in plaats van grote antwoorden kregen we een zoetsappige conclusie waar iedereen ineens netjes in koppeltjes was ingedeeld (Oh, de liefde van Sayid's leven was ineens Shannon en niet Nadia?).

Niet dat de rit niet leuk was. Met spanning wachtte ik elke aflevering van Lost af. Er zijn momenten geweest waar ik serieus met een open bek van verbazing achter de TV heb gezeten. Ik heb zes jaar lang genoten. Maar "it's the journey and not the destination" roepen is een zwaktebod. De schrijvers zijn erin gefaald een goed en kloppend einde neer te zitten. Dat doet niet het grondwerk af dat ze gelegd hebben, maar brengt wel de kwaliteit van het geheel omlaag. En dat vind ik jammer.

Wat vond jij van het einde van Lost? Ben je het met me eens of vond je het één van de meeste geniale eindes ooit? Dat kan namelijk, het met mij oneens zijn. Laat het weten in de comments.

Irritante kinders op Xbox live

Vorige week is Halo Reach uitgekomen (korte recensie: Beste Halo tot nu toe. Vind je niks aan Halo? Sla maar over), en het meeste aantrekkelijke aan de Halo games is natuurlijk de multiplayer. Nu is het enige tijd geleden dat ik online games gespeeld heb, en helaas kwamen alle vervelende kanten aan Xbox Live weer naar boven: irritante racistische, homofobische Britse tieners.

Je hoeft maar één zo'n opgefokt mannetje neer te schieten (wat, als je nog het niet geraden had, een belangrijk onderdeel van Halo is) en je wordt al voor faggot, nigger of cocksucker uitgemaakt. Nu is het niet zo dat ik zo'n teer zieltje heb dat ik niet tegen dit soort scheldpartijen kan, maar het feit dat deze jongetjes ongestraft hun gang kunnen gaan irriteert mij wel. Microsoft adviseert dan deze spelers te reporten maar dit heeft nooit effect. Er is wel een zogenaamde star rating bij elke gebruiker op Xbox Live, maar iedereen die meer dan 4 online potjes speelt heeft al de volle rating.

Een Xbox Live Gold account kost zo'n €6 in de maand, dat is niet veel, maar het is wel geld dat Microsoft van mij krijgt voor de mogelijkheid om online te spelen. De Sony Playstation daarentegen heeft geen maandelijkse kosten daarvoor. Dus ik verwacht wel enige kwaliteit voor dit geld. Waarom kan Microsoft niet als iemand gereport wordt een buffer van de audio van de desbetreffende speler opslaan en dan kijken wat hij allemaal zegt? En als het inderdaad zo'n gefrustreerde racistische puber is, gewoon keihard zijn account en console blokkeren? Dat zou namelijk het online spelen zoveel fijner maken.



Wat vind jij van Xbox Live? Herken je mijn frustraties? Wat vind je van mijn oplossing, te rigoureus? Laat het weten in de comments.

Mobiel internet: soms heb ik wel bandbreedte

[caption id="attachment_54" align="aligncenter" width="300" caption="CC-Foto van Flickr gebruiker JaredEarle"][/caption]

Mobiel internetten is in opkomst, dat is iets wat elke zelf-respecterende internet-expert nu wel weet te roepen. Maar hoe pakken we het ontwikkelen van mobiele sites nu aan? We maken een aparte versie van onze sites en na het aftasten van de user-agent van de browser van de gebruiker sturen we hem of haar door naar deze site. Deze mobile versions zijn meestal qua grootte aangepast voor de kleinere schermen en maken gebruik van minder afbeeldingen om de pagina's sneller te laten laden.

Maar er zit hier iets niet helemaal lekker vind ik. Een user-agent zegt namelijk niets over de context of de kwaliteit van mijn verbinding. Mijn MacBook Pro kan op een schrale 3G-verbinding zitten en mijn iPhone op een 802.11N-netwerk. Dus waarom is het voor browsers niet mogelijk om de type van netwerkverbinding door te geven aan de servers zodat wij hierop aangepast een website kunnen aanleveren? Ik kan vele scenario's bedenken waarin het snel afleveren van de content het belangrijkste is, en niet zozeer de mooie opmaak.

Is dit iets realistisch wat ik me nu bedenk? Of is het klinkklare onzin? Laat me het weten in de comments.

Goed zijn is niet genoeg om succesvol te zijn

Bovenstaande video wordt vaak aangedragen om te bewijzen dat Lady Gaga wel degelijk talent heeft. Nu is het bijna neurotische gedrag om te bewijzen dat jouw favoriete popster wel authentiek talentvol is niet het onderwerp van deze blogpost, maar iets anders. In bovenstaande video is te zien dat Stephanie Germanotta talentvol, maar dat ze niet beroemd is.

Het zou mooi zijn, zo mooi, als het enige wat je nodig had om succesvol en erkend te zijn in deze wereld talent was. Maar het is niet zo. Je moet opvallen. Je moet iets unieks hebben.

FPS-stijl door de jaren heen

Mijn favoriete gaming site is Giant Bomb. Een wekelijks terugkerende event is de Thursday Night Throwdown, waar de redactieleden van de site op een livestream games spelen met hun community. Iets wat zeer vermakelijk is door de innemende persoonlijkheden van de site. Twee weken geleden was de game van de avond Quake. Quake 1. Hierdoor geïnspireerd, downloadde ik het van Steam. Toen ik het begon te spelen viel mij iets op. De levels waren levels. Ze waren niet gebouwd om een andere real life locatie te imiteren, maar waren zorgvuldig geconstrueerde doolhoven.

Als je naar het genre first-person shooter kijkt, een genre dat niet aan populariteit heeft ingeleverd sinds de introductie ervan eind jaren '80 met Wolfenstein 3D, is er een duidelijk evolutie te zien van onrealistische bovennatuurlijke of science-fiction settings (Doom, Quake, Dark Forces) naar een meer realistische hedendaagse setting (Call of Duty, Medal of Honor, Battlefield: Bad Company). Dit heeft natuurlijk mede te maken met het feit dat de consoles en computers steeds krachtiger worden en dus meer in staat zijn realistische graphics weer te geven, maar ik denk ook omdat het publiek veranderd is.

Games zijn niet langer het domein van geeks en nerds. Gaming, en zeker het fps-genre, is zeer mainstream geworden. En science-fiction en dergelijke zijn altijd het domein geweest van de minder sociaal vaardigden. Dus simpelweg om een groter publiek aan te spreken zullen developers en publishers een stijl gebruiken die bij een groter publiek aanslaat Dit verklaart echter het succes van Halo niet. Je zou kunnen zeggen dat de gameplay de setting overstijgt. Maar ook, als je naar de verandering van artstyle kijkt van Halo 1 tot Halo Reach zul je zien dat het steeds realistischer en "grittier" wordt.

Waarom denk jij dat het leveldesign van fps-games zo veranderd is? Of ben je het gewoon helemaal niet met mijn aanname eens? Laat het weten in de comments!

Leven om te werken

Gisteravond heb je natuurlijk, net als ik, je wekelijkse dosis Oh, Oh, Cherso tot je genomen. En deze serie heeft mij aan het denken gezet over een onderwerp waar ik al langer over peins. In de eerste aflevering lieten de verschillende deelnemers weten dat zij het liefst "helemaal los gaan."

Als je dieper hierop ingaat komt er meestal te boven dat zij helemaal los moeten gaan om de stress van het werk en school, wat als een vervelende verplichting wordt ervaren, te verlichten. En ik snap dat niet. Waar komt het idiote idee vandaan dat je werk iets is wat je maar doet om geld te verdienen zodat je leuke dingen kunt doen? Je woont in Nederland, het is volkomen mogelijk om werk te doen wat je je helemaal niet als vervelend ervaart. En ja, dat kan voor- én achtertuinen aanleggen zijn.

Laat jouw mening over werken om te leven en leven om te werken achter in de comments.

Potentie in Ping

Twee weken geleden lanceerde Apple zijn eerste social network: Ping. En ik denk dat er veel potentie in zit. We zien het alleen nog niet want het is een typisch eerste generatie Apple product.

Alleen muziek

Ik snap niet waarom Ping zich alleen op muziek richt, terwijl de iTunes Store veel meer andere soort media heeft (buiten Nederland dan). Wat als ik kon zien welke films, apps en tv-shows mijn vrienden consumeren? Nog gaver, denk aan het feit dat er ook artiesten op Ping zitten. Wat als ik kon zien welke apps Trent Reznor op zijn iPhone heeft? Naar welke muziek luistert Steven Spielberg? Welke tv-shows kijkt Lady Gaga? Dit zou dus een geweldige oplossing zijn voor het gebrek aan vindbaarheid van apps waar veel developers over klagen.

Afgesloten omgeving

Voor een social network zit Ping potdicht. Dit zijn we wel van Apple gewend, maar het zou zoveel fijner als ik mijn vriendjes van elders kon importeren. Ik snap dat Steve Jobs geen deal met Facebook wilt sluiten, maar ik vraag niet eens om Twitter-integratie, alles beter dan e-mail adressen invoeren. En als je dan al uitsluitend voor e-mail gaat, geef me dan tenminste de optie om mensen uit mijn adresboek te importeren.



Beperkte functionaliteit

Sorry Apple, maar de iTunes store is niet mijn enige bron van muziek en de enige artiesten en informatie die ik kan toevoegen aan mijn Ping profiel zijn degene die beschikbaar zijn bij Apple. De applicatie iTunes heeft een volledige database waarin wordt bijgehouden welke muziek ik het meest luister. De iTunes store heeft ook deze informatie want Genius afspeellijsten kunnen nu ook nummers herkennen die niet in de store staan. Dus waarom Ping zo beperken, Apple? Ik kan nu nog niet mijn last.fm account afstoten en in een Apple-exclusieve wereld gaan leven!

Ping: top of flop?

Zoals ik in het begin al zei, het is een typisch eerste generatie Apple product. Niet alle functionaliteit die je verwacht zit er in. En ik betwijfel ten sterkste dat dit de ultieme vorm van Ping is. Maar wat vind jij, zie je Ping wel zitten of vind je het helemaal niks? Laat het weten in de comments.

Recensie: Sex, Blogs & Rock-'n-Roll van Ernst-Jan Pfauth

Het feit dat deze recensie de eerste post op mijn blog is, zou al een indicatie moeten zijn van mijn indruk van het boek. Nadat ik de laatste pagina had gelezen in de trein kon ik niet wachten totdat ik Wordpress op mijn site kon installeren en beginnen met typen.

Wat mij het meest verraste aan dit boek was dat dit niet een standaard "hoe moet ik bloggen?"-boek was. Het ging in op de veel interessante "waarom zou ik bloggen?"-vraag. Hoewel Pfauth zeker wel verteld hoe hij zijn bloggen aanpakte, verzand hij niet in droge technische paragrafen over specifieke tools en hoe de MySQL-database geconfigureerd moet worden. Verhalen over foute witte pakken in New York, reizen naar Nepal en feesten in bunkers in Amsterdam, allemaal als gevolg van zijn bloggen, zijn de rode draad in dit boek.

Dat vond ik ook het beste aan dit boek. Het is, in zekere zin, een oproep aan de huidige generatie om de kennis en passie die je hebt te delen met anderen. Niet alleen kun je jezelf daardoor beter profileren (en je droombaan krijgen zoals Pfauth deed), maar ook weer andere mensen inspireren. En dat is een mooie boodschap voor een boek om te hebben. Daarom kan ik dit boek zekere aanraden, voor de prijs hoef je het niet te laten.

En als laatste wil ik jullie mijn favoriete passage uit het boek meegeven (Please don't sue me, Ernst-Jan Pfauth):

"Toen ik tijdens mijn verblijf in New York het wereldberoemde Museum of Modern Art (MoMA) bezocht, viel het me op dat de museumshop gedomineerd werd door shirts, notitieboekjes en portemonnees met onder andere Andy Warhol. Ik vind Warhol een held. Maar door zo’n product aan te schaffen zou ik op een gemakkelijke manier mijn bewondering uiten. Het zou veel interessanter zijn om écht uiting te geven aan mijn adoratie. Door me in mijn gedrag, in mijn keuzes, of in m’n beroep te laten inspireren door idolen voeg ik waarde toe. Dan inspireer ik immers ook weer andere mensen."