SPOILER WAARSCHUWING! IK VERKLAP VAN ALLES IN DEZE BLOGPOST!
Ik was één van Lost's grootste fanboys. Ik verdedigde de motivaties van de schrijvers tot het bittere einde. De verhaallijnen begonnen bij elkaar te komen in het laatste seizoen. Eindelijk zou alles duidelijk worden, Damon en Carlton gingen hun meesterplan onthullen.
Wat we echter kregen was een hoop pseudo-spirituele onzin. Wat ontwijkende antwoorden in de trant van "het ging toch altijd om de personages?" En ik probeerde hier in te geloven. Als een goede volgeling papagaaide ik dat het een zeer voldoening gevend einde was. Maar, niets was minder waar.
Nu, maanden later, durf ik de waarheid te zeggen. Het einde van de serie was helemaal niet genoeg. Belangrijke verhaallijnen werden compleet genegeerd (Waarom konden vrouwen die zwanger worden op het eiland de geboorte niet overleven?), belangrijke mysteries werden met een simpele zin afgedaan (Oh, de fluisterende stemmen zijn zielen die op het eiland zijn blijven hangen) en in plaats van grote antwoorden kregen we een zoetsappige conclusie waar iedereen ineens netjes in koppeltjes was ingedeeld (Oh, de liefde van Sayid's leven was ineens Shannon en niet Nadia?).
Niet dat de rit niet leuk was. Met spanning wachtte ik elke aflevering van Lost af. Er zijn momenten geweest waar ik serieus met een open bek van verbazing achter de TV heb gezeten. Ik heb zes jaar lang genoten. Maar "it's the journey and not the destination" roepen is een zwaktebod. De schrijvers zijn erin gefaald een goed en kloppend einde neer te zitten. Dat doet niet het grondwerk af dat ze gelegd hebben, maar brengt wel de kwaliteit van het geheel omlaag. En dat vind ik jammer.
Wat vond jij van het einde van Lost? Ben je het met me eens of vond je het één van de meeste geniale eindes ooit? Dat kan namelijk, het met mij oneens zijn. Laat het weten in de comments.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten